سـلام / فروردین 1387
خمار ِ هستی و کمال ِ عشق
مـدار ِمستی و مجال ِ عقل
زهـی ملال
تمـام ِ حاصل ِ نهان ـ عیان ِ عمق و عمر ِ این دراز باره
ـ این جهان ـ
همین سلام ِ گاه گاه ِ بخت
باد
کـه بر من و جوانی ِ زبان ِ من
نثار می کنی
و یعنی
آن که
از کنار ِ رهگذار ِ شعر
نیز
ـ گاه ـ
گذار می کنی
همین سلام ِ گاه گاه ِ بخت
خوش است
خوش است وقت
خوش است
|
